Mislukte weefsels?

saori weefsels

De allereerste blog

De allereerste blog, het voelt als de eerste streek op een helemaal blank canvas. Best eng, een verantwoordelijkheid, want hierna zal het canvas niet meer blank zijn…wat ik hier schrijf, is mede bepalend voor alles wat er hierna komt.¬†Wat het een beetje eng maakt, is dat ik dan het gevoel krijg, dat het dan ook perfect moet zijn en dat ik al moet weten, wat er hierna allemaal zal komen…En beiden zijn eigenlijk onmogelijke opdrachten.

Mislukte weefsels?

Deze week weefde ik ter voorbereiding op het Fair Fashion Festival in Rotterdam een aantal saori stalen op een linnen ketting. Omdat het linnen te stijf is, als het niet eerst is gewassen en het weefsel bovendien niet heel goed zet, toch ook maar even snel in een emmertje sop gezet. Er waren delen bij, die met indigo zijn geverfd en daar was iets niet helemaal goed gegaan…de indigo was uitgelopen en had allemaal vlekken achtergelaten. Het linnen, had een soort viezige grijze kleur gekregen. En het weefsel leek verpest.

Mijn jongste dochter kwam met het idee, om het met een gelige kleur over te verven, om zodoende het grauw weer een beetje op te halen. Dus de lap in een pan met uienschillen gestoken, die ik vorig jaar kreeg van een boer uit de buurt. Het was even slikken, maar dat er geen weg meer terug was naar mijn keurige origineel in wit met naturel linnen, dat was al bepaald…

Nadat ik de stalen gewassen, gedroogd, gestreken en afgewerkt had, was ik blij verrast met het resultaat. Dit zou ik nooit ‘gedurfd’ hebben, als het niet nodig geweest zou zijn, maar uiteindelijk zoveel meer levend, dan het oorspronkelijke ontwerp.

Dus nee dingen hoeven niet perfect te lopen, om uiteindelijk toch wel een resultaat te geven, waar je heel gelukkig van wordt. Zo ga ik deze blog ook maar benaderen. er mag gewoon zijn, wat er nu wil zijn, het mag “mislukken” en het mag evolueren…Net als mijn textiel en net als mijn leven.